Szkolenia Rekrutacja Doradztwo
 

PROMOCJE


Boska osobowość menedżera

Ludzie bardziej dociekliwi już od zarania dziejów zastanawiali się nad tym, dlaczego istoty ludzkie są tak różne. Przyczyny tych odmienności były interpretowane rozmaicie. Proponowano dla nich wiele rozwiązań. Powstało wiele teorii osobowości charakteryzujących ludzi.

Cztery temperamenty scharakteryzowane są za pomocą czterech postaci i tytanów: Apollina, Dionizosa, Prometeusza i Epimeteusza. W jednym z mitów jest mowa o tym, że zadaniem Apollina było przekazanie ludzkości ducha Dionizos miał nauczyć ludzi jak się mają bawić i radować, Prometeusz- przynieść naukę i poznanie, a Epimeteusz- odpowiedzialność.  Czy powyższe temperamenty można porównać do stylu bycia menadżera? Przyjrzyjmy się teraz bliżej poszczególnym typom.

Temperament Dionizosa

Jądrem temperamentu dionizyjskiego jest kombinacja zmysłów i obserwowania. Główną cechą temperamentu Dionizosa, buntującego się przeciw jakimkolwiek barierom, związkom i zobowiązaniom jest wolność i niepohamowanie. Idealny stan to robienie tego, co mu się chce, a przede wszystkim, kiedy chce. Nie dla niego kalkulowanie, wyczekiwanie, tęsknota, przygotowanie się na następny dzień. Życie jest dziś, tu i teraz, a jutro być może nie nadejdzie. Posiadacze tego temperamentu wykorzystują w aktualnie wykonywanej czynności wszystko, co mają w tej chwili do dyspozycji. Nie chcą nic oszczędzać na potem. Nie mają zwyczaju chomikowania niczego dla siebie chętnie się podzielą tym, co mają. Zachowują się tak bez względu na to, czy wiedze im się akurat dobrze czy źle. „Dionizosi” są przekonani, że o wszystkim można rozmawiać, nigdy nic nie jest do końca przesądzone, jeżeli istnieje chociaż cień nadziei, że można to uzyskać. W związku z tym potrafią stawić czoła kryzysowym sytuacjom. Przez dosyć długi czas są w stanie podporządkować się przepisom, regulaminom, zwyczajom i obyczajom.

Gdy nadejdzie jednak kryzys, wszystko zmieni. Co funkcjonowało w normalnych okolicznościach, już nie jest zobowiązujące. Takie osoby pod wpływem impulsu mogą zachować się zupełnie inaczej, pokażą się jako ktoś, kogo nikt dotąd nie znał. Nowa sytuacja wymaga nowych zachowań, stare zobowiązania są tylko balastem, którego trzeba się pozbyć, choć może z nutką żalu.

Temperament Epimeteusza

Esencją tego temperamentu jest kombinacja doznań z ocenianiem. Typ z temperamentem  Epimeteusza jest stworzony po to, aby służył grupie, jednostce, społeczeństwu, do którego należy. Ma on głębokie przekonanie, że gdzieś należy. Dziedzice Epimeteusza uważają także, że na tę swoją przynależność muszą zasłużyć, która nie jest dana wraz z pochodzeniem, wrodzonymi cechami lub innymi znakami, na które nie mamy wpływu. Nie żądają niczego w taki sposób, że mają do tego prawo. Przynależność do jakiejś grupy nie zwalnia ich od poczucia odpowiedzialności i konieczności podejmowania decyzji. W głębi duszy obwiniają się za swoje uzależnienie, jakby wynikało ono z zaniedbania obowiązku lub niedotrzymania obietnicy. Czują się lepiej, kiedy dają, niż wtedy kiedy biorą. Aby mogli dawać, muszą sami dostawać i z tego powodu odczuwają pewnego rodzaju dyskomfort psychiczny.

Temperament Prometeusza

Do tego typu zaliczamy kombinacje intuicji i myślenia. Żyją oni inaczej niż większość ludzi. Są na naszej planecie jakby obcymi istotami. Uczucie odrębności, inności uzyskują te osoby już w dzieciństwie.  Najbardziej uwielbiają inteligencję. I nigdy nie uważają, że już umieją i wiedzą dość, że ich ostatni wyczyn był świetny, chociaż był przez innych wyróżniany i oklaskiwany. Wiedzą, że przed nimi jeszcze wielkie pole do polepszania i doskonalenia się. Ta ich nie do pozazdroszczenia sytuacja wewnętrzna pogarsza się jeszcze przez to, że stawiają oni sobie coraz większe wymagania. Bywa raczej regułą niż wyjątkiem, że ludzie z tym typem temperamentu zwiększają wymagania wobec siebie właśnie po wykonaniu wyjątkowo trudnego wyczynu. Prowadzi to do tego, że nie biorą oni urlopu od procesu samodoskonalenia się, dotyczy to zarówno pracy zawodowej jak i zabawy.

Temperament Apollina

Niej jest prostą sprawą opisanie typowych cech tego temperamentu. Są to typy z elementem intuicji i uczuć. Poprzedniej temperamenty mają specyficzne, ale jasno określone cele. Zupełnie inaczej wygląda to u osób z temperamentem Apollina. Zakładają sobie one cele specyficzne i dziwaczne. Dla nich najważniejszy jest proces autorefleksji i przemiany wewnętrznej, proces stawania się kimś. Obchodzą oni cel ostrożnie i z rezerwą, ponieważ po jego osiągnięciu go zlikwidują. Są to ludzie, którzy prawdziwe "ja" odnajdują w szukaniu własnego
"ja", a sensem ich życia jest mieć sens życia. Lubią pracować, używając słów i myśli, mają silną potrzebę komunikacji, z innymi ludźmi zarówno w sposób bezpośredni, jak i pośredni.

Zastanów się, którą „boską osobowością” jesteś Ty lub Twój menedżer?

Competitive Skills

 

« powrót